Μια τεχνική με το όνομα 'Sports Massage' παρουσιάζει επίσης προφανείς ομοιότητες. Το κοινό έδαφος με αυτές τις τεχνικές είναι η εργασία σε ένα βαθύ μυϊκό επίπεδο, το ότι απευθυνόμαστε στους μυϊκούς σπασμούς, το ότι χρησιμοποιούμε κυρίως τους αντίχειρες και τους αγκώνες μας.

β. Μια ολιστική -λειτουργική- προσέγγιση του ατόμου ως σύστημα, βαθειά επηρεασμένη απο τη Χαρακτηρανάλυση και την Οργονοθεραπεία του Βίλχελμ Ράιχ. Εαν στη φυσική (σωματική) κατάσταση μιάς ομάδας μυών που βρίσκονται σε χρόνια σύσπαση ενυπάρχει ένα συναισθηματικό φορτίο (δλδ εαν οι μυς είναι σφιγμένοι και εξ αιτίας του συναισθηματικού αυτού φορτίου), τότε, με σκοπό να απελευθερώσουμε αυτούς τους μυς, χρειάζεται μια άλλη προσέγγιση, που να απευθυνθεί και σ αυτό το επίπεδο.
Αντί λοιπόν απλά να μεταχειριζόμαστε τους μυς ως 'σφιχτούς ιστούς' που πρέπει να τους δουλέψουμε για να τους κάνουμε πιο μαλακούς, 'αποκαθιστούμε επαφή' με την αντίστασή τους και 'διαπραγματευόμαστε' την 'παράδοση' αυτής της σύσπασης.
Εγκαθιδρύεται έτσι ένα πολύ ευαίσθητο 'κατώτατο όριο' (threshold), όπου η πίεση που ασκούμε -ο σημαντικός παράγοντας- κυμαίνεται ανάλογα με την ένταση της αντίστασης που βρίσκουμε. Ο αποδέκτης της τεχνικής παίρνει μέρος σ αυτό το διάλογο, αφού σταδιακά αντιλαμβάνεται ότι 'ο πόνος του είναι η σύσπασή του, είναι η αντίστασή του, και ότι έχει πραγματικά τη δυνατότητα να 'ζητήσει απο τον μυ αυτό να χαλαρώσει'.
Έτσι, σταδιακά, σε μια μορφή 'βιοανάδρασης' (bio-feedback), ο αποδέκτης ξανα-αποκτά συνειδητό έλεγχο πάνω στους σπασμούς, μαθαίνοντας πώς ο ίδιος κρατά τους μυς του συσπασμένους και πώς να απελευθερώσει αυτή τη σύσπαση, προσθέτοντας έτσι σε μεγάλο βαθμό στο -σε φυσικό επίπεδο- έργο του θεραπευτή.

γ. Μια ειδική αναπνευστική τεχνική, η οποία απο μόνη της είναι μια μεγάλη βοήθεια στο σύστημα του αποδέκτη, του διδάσκεται. Η τεχνική αυτή, που είναι κι αυτή επηρεασμένη από το έργο του W. Reich, κάνει δυνατή τη σωματο-συναισθηματική επαφή και τη δυνατότητα της 'παράδοσης' και της αποδέσμευσης, όπως ήδη περιγράψαμε.

Το αποτέλεσμα είναι μια τεχνική που διαφέρει από τις Νευρομυϊκές Τεχνικές και από άλλες ποιοτικές δια χειρός θεραπείες όπως η Οστεοπαθητική και η Χειροπρακτική, κατά τους εξής τρόπους:

A. Δεν απελευθερώνει απλώς τους παθολογικούς μηχανικούς περιορισμούς, αλλά επίσης διδάσκει τον αποδέκτη:

• Πώς να είναι σε μεγαλύτερη επαφή με το σώμα του, να αισθάνεται το πώς η συγκινησιακή του κατάσταση εκφράζεται σε σωματικό επίπεδο (το γιατί και το πώς 'το κάνει'). Με άλλα λόγια, πως να αποκαταστήσει και να βαθύνει την σωματο-συναισθηματική-διανοητική σύνδεσή του.
• Πώς να μη συσπάται τόσο πολύ όταν είναι κάτω απο το στρες μιας κατάστασης, και πως να απελευθερώνει αυτή την ένταση όταν η κατάσταση έχει παύσει.
• Πώς να είναι περισσότερο εκφραστικός συναισθηματικά, ειδικά αν η ΛΜΕ συνδυάζεται με κάποια αναλυτική θεραπεία.

B. ΄Οταν ο αποδέκτης εργαστεί με το θεραπευτή ώστε να αποκαταστήσει την επαφή με το σώμα του, μπορούμε να έχουμε ακόμη και δέκα χρόνια (κρίνοντας από πραγματικά περιστατικά), χωρίς καμιά επιστροφή των συμπτωμάτων που έφεραν τον αποδέκτη στο θεραπευτή στην αρχή. Αυτό σημαίνει ότι οι θεραπευτές που ασκούν τη Λειτουργική Μυϊκή Επεξεργασία βλέπουν τους πελάτες τους πολύ πιο σπάνια από άλλους θεραπευτές.

Γ. Η εφαρμογή της τεχνικής είναι πολύ πιο ευχάριστη για τον αποδέκτη, ο οποίος βιώνει έναν 'ευχάριστο, απελευθερωτικό πόνο', σε αντίθεση με τα υψηλά επίπεδα πόνου σε άλλες τεχνικές, όπου ο αποδέκτης δεν παραδίδεται στην πίεση, αλλά συσπάται από αντίδραση σ αυτήν.

Ο Γιώργος Ροδαφηνός διδάσκει την τεχνική ατομικά ή σε ομάδες των 2-4 ατόμων, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, με ειδική για την κάθε περίπτωση συμφωνία.