Η ιατρική, όπως διδάσκεται σήμερα στις Ιατρικές Σχολές, θεωρεί ότι το 85% των ασθενειών έχει ψυχολογικά αίτια! Θα περιμέναμε βέβαια, η ιατρική να είναι αφοσιωμένη στη διάγνωση και λύσιμο των ψυχολογικών αυτών αιτίων των ασθενειών. Είναι όμως έτσι;
Σας το λένε αυτό οι γιατροί που επισκέπτεστε; Κι αν ακόμη σας πουν: «ψυχολογικό είναι», η θεραπεία που σας δίνουν, στοχεύει αυτά τα αίτια; Κι αν ναι, είναι προσανατολισμένη στο λύσιμο της αρχικής αιτίας, ή στην καταστολή της, με χρήση κατασταλτικών ψυχοφαρμάκων για παράδειγμα;

Με βάση αυτή την κατανόηση, ανοίγονται δύο βασικοί δρόμοι για την απαλλαγή απ το άγχος: Το σταμάτημα της επιθυμίας (διαχείριση) ή η αφαίρεση του εμποδίου και η αποκατάσταση της ικανότητας πραγμάτωσης (θεραπεία).Αυτό όμως είναι θέμα μιας άλλης εργασίας, και αφορά περισσότερο άλλους ειδικούς. 

Η Λειτουργική Μυϊκή Επεξεργασία μπαίνει κάπου ανάμεσα, με ένα ρόλο κάπως διαχειριστικό, κάπως θεραπευτικό.
Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ, είναι ότι στην προσπάθεια «συγκράτησης» της ανάγκης (ορμής) σφίγγουμε κυριολεκτικά (σωματικά), και όχι μόνο μεταφορικά (συναισθηματικά). Δηλαδή, για το σύστημά μας, η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε κάτι εξωτερικό και εσωτερικό είναι ασαφής.

Αν κάποιος μου προκαλεί οργή, μπορεί να έχω την έντονη ανάγκη να του ρίξω μια μπουνιά. Ακόμη κι αν αυτή η έντονη ανάγκη δεν έφτασε καν στο κατώφλι της συνειδητής μου αντίληψης, «ούτε μου πέρασε απ το νου, αν είναι δυνατόν να θέλω να κάνω κάτι τέτοιο!», το ασυνείδητο σώμα μου, (φυτικό νευρικό σύστημα) έκανε τη σύσπαση για να εμποδίσει ένα τέτοιο ξέσπασμα. Μάλιστα, στον περίπλοκο κόσμο των κοινωνικών συμβιβασμών που μας διαφεντεύουν, το να σφίξω τις γροθιές μου θα ήταν αισθητό από τον «αντίπαλο» και θα τον πρόσβαλε. Ακόμη και το να σφίξω τα σαγόνια μου ενώ του μιλάω!
Ξέρετε που ανακαλύπτω συχνά την απωθημένη ανάγκη του θεραπευόμενου για λίγο γρονθοκόπημα; Στο πίσω μέρος των δελτοειδών, δηλαδή στους μυς εκείνους των ώμων που συνδέουν τους ώμους με τις ωμοπλάτες. Συχνά είναι μια «αστεία» αποκάλυψη όταν κάποιος που δουλεύω το σώμα του μου έρθει με σφιγμένους τους μυς αυτούς, και τον ρωτήσω αν καυγάδισε με κάποιον (συχνά τον άνθρωπό του) και συνειδητοποιεί ότι ένοιωσε πολλή οργή, αλλά τη συγκράτησε. Προσπαθεί να κρατήσει τους αγκώνες του πίσω, μη τυχόν και αυθόρμητα εκτοξευτούν κατά του ενοχλητικού προσώπου!
Αυτές οι μικρές «αποκαλύψεις» είναι μέρος της δουλειάς που κάνουμε με τον θεραπευόμενο. Το παράδειγμα του «μη γρονθοκοπήματος» αφορά κάτι πρόσφατο, που καταγράφηκε στο σώμα μια απ τις προηγούμενες μέρες.
Καθοριστικό για όλη τη διάρκεια της ζωής μας, που επηρεάζει την υγεία, την ποιότητα ζωής και την ικανότητα ευτυχίας, είναι το τι έχουμε καταγράψει στο σύστημά μας από τα πρώτα τρυφερά μας χρόνια. Κρατάμε την αναπνοή μας για παράδειγμα, από την κούνια ακόμη, για να σταματήσουμε να κλαίμε, γιατί αυτό ενοχλεί τους γονείς μας. Στη συνέχεια την κρατάμε γιατί αν αναπνεύσουμε βαθιά μπορεί να ξαναβιώσουμε το αρχικό τραύμα. Αυτό το κράτημα της αναπνοής μπορεί να μας συνοδεύσει μέχρι το τέλος.

Συγκρατώντας τις μη εκφρασμένες συγκινήσεις μέσα σε σφιχτούς μυς, περιορίζουμε τη βίωση των αρνητικών καταστάσεων, ωστόσο δημιουργούμε ένα μόνιμο ‘κλουβί’ που μας εμποδίζει να εκφραστούμε και να βιώσουμε την ευτυχία.

ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ = ΣΤΑΣΗ ΣΩΜΑΤΟΣ

Εκτός από το λύσιμο της χρόνιας μυϊκής έντασης, ο δρόμος της Λειτουργικής Μυϊκής Επεξεργασίας περνάει και από τη βάθυνση και πλάτυνση της επαφής με το ασυνείδητο κομμάτι του σώματός μου, με το κομμάτι που δουλεύει αυτόνομα.
Αυτή είναι μια σημαντική διαφορά με άλλες σωματικές τεχνικές: Οι περισσότερες εστιάζουν στο μηχανικό κομμάτι. 

Η οστεοπαθητική και η χειροπρακτική για παράδειγμα, ενώ μπορεί να βρουν πολύ ενδιαφέρουσα αυτή την ανάλυση, και ενώ έχουν στη διάθεσή τους τεχνικές που ασχολούνται με τους μυϊκούς σπασμούς και την περιεχόμενη έντασή τους, εστιάζουν κυρίως στη μηχανική της έντασης, στο δομικό αποτέλεσμα. Ασχολούνται με τη μείωση του εύρους της κίνησης, με τη μείωση του διαστήματος και τη μη παράλληλη σχέση των σπονδύλων, και στοχεύουν στην απελευθέρωση της λειτουργικότητας της άρθρωσης, που έχει συσσωρεύσει –στην ουσία- τα αποτελέσματα ψυχοσωματικών εντάσεων.
Ακόμη, το Σιάτσου και το Τάι Μασάζ βρίσκουν περιοχές συσσώρευσης και προσπαθούν να τις ανοίξουν, αλλά, οι θεραπευτές, προσεγγίζοντας το σύστημα του θεραπευόμενου μέσα από τη φιλοσοφία των ενεργειακών μπλοκαρισμάτων και των ροών, χάνουν ένα σημαντικό γεγονός: Το «τσι» -θεωρούμε- είναι κυρίως συναισθήματα. Η στάσιμη ενέργεια, είναι στάσιμα συναισθήματα.

Κατά την άποψή μας, το σύστημά μας δε διαχωρίζει τα συναισθήματα τόσο σε «θετικά» και «αρνητικά», όσο σε εκφρασμένα και κατασταλμένα. Απωθημένη στους μυς και τους ιστούς οργή είναι το ίδιο επικίνδυνη για την ισορροπία μας όσο η κατασταλμένη στην κοιλιά λαχτάρα και ελπίδα. Είναι η καταστολή που κάνει αρνητικό ένα συναίσθημα, και όχι η «ηθική» και «πνευματική» του διάσταση. 

Η επαφή που κάνει ο θεραπευόμενος κατά τη διάρκεια της ΛΜΕ με το συναισθηματικό φορτίο που κουβαλάει, γίνεται κυρίως σε σωματικό, αλλά και σε συναισθηματικό επίπεδο. Μπορεί για παράδειγμα να νοιώσει ότι φοβάται να αφήσει τους μυς του να χαλαρώσουν σε μια περιοχή, ενώ τα έχει καταφέρει σε άλλες. Μπορεί, ωστόσο, να νοιώσει και την ίδια την ποιότητα του φόβου που είναι συγκρατημένος εκεί μέσα, να αναδυθεί κάποια μνήμη, ή να του βγει η ανάγκη να εκφράσει αυτό το φόβο. Συνήθως αυτό συμβαίνει σε άτομα που έχουν δουλέψει με τον εσωτερικό τους εαυτό, κυρίως με κάποια ψυχοθεραπεία. Τέτοια συμβάντα είναι πολύ απελευθερωτικά, και μπορεί να έχουμε άμεσα και εκπληκτικά αποτελέσματα.
Όπως και να έχει, ακόμη και σε καθαρά σωματικό επίπεδο να δουλεύουμε μ αυτό τον τρόπο, μπορούμε σταδιακά να «ξεφορτώσουμε» το σύστημα από το σωματικό αποτέλεσμα του μακροχρόνια απωθημένου συναισθηματικού φορτίου.

Η Λειτουργική Μυϊκή Επεξεργασία εκτός απ το να λύνει τα μυϊκά μπλοκαρίσματα, διδάσκει επίσης τον θεραπευόμενο να νοιώθει πότε, πού, και με ποιόν τρόπο σφίγγει, πώς μπορεί να μην σφίγγει και πως μπορεί να αφήνει τους μυς του να χαλαρώνουν όταν υποχωρεί η έντονη κατάσταση που τον έκανε να σφίξει. Μ αυτό τον τρόπο, με τη βελτίωση της ψυχοσωματικής επαφής, τα θετικά αποτελέσματα της θεραπείας μπορεί να διαρκέσουν για χρόνια.

Ως προς τη δυνατότητα παράλληλης εφαρμογής με άλλες μεθόδους, η ΛΜΕ γεφυρώνει το έργο της διόρθωσης της δομής (Οστεοπαθητική, Χειροπρακτική κ.ά.) με την ανακούφιση της εσωτερικής διαδικασίας (Συμβουλευτική, Ψυχοθεραπεία κ.ά.), ενώ συνδυάζεται θαυμάσια και με ενεργειακές και ρεφλεξολογικές θεραπευτικές προσεγγίσεις (Σιάτσου, Τάι, Γιόγκα, Βελονισμός, Ομοιοπαθητική, Ρεφλεξολογία).
Αποτελεί συχνά την απάντηση σε θεραπευτικές προσπάθειες που ενώ θα έπρεπε ο συνδυασμός τους να έχει λύσει το πρόβλημα, εκείνο αντιστέκεται.
Πολλές φορές εντυπωσιαζόμαστε και εμείς και οι ψυχοθεραπευτές, όταν μετά από χρόνια δουλειάς σ ένα κομμάτι του ψυχισμού ο θεραπευόμενος έχει καταφέρει πολλά, αλλά ένα «κάτι» επιμένει, και μια μόνη συνεδρία ΛΜΕ μπορεί να αλλάξει δραματικά όλη την εικόνα. Άμεση απελευθέρωση! Αυτό έχει λογική εξήγηση: Το «κάτι» έχει και σωματική έδρα, και δεν υπάρχει τρόπος να λυθεί, αν δε «δει» ο θεραπευόμενος που και πώς το κρατάει και πώς να το αφήσει!

Η ΛΜΕ είναι μια βαθειά τεχνική μάλαξης, ειδικευμένη στο να λύνει τους χρόνιους μυϊκούς σπασμούς, προσφέροντας χρόνια θετικά αποτελέσματα. Το ειδικό της εργαλείο είναι η  επαφή -κατά το δυνατό- του θεραπευτή με το συναισθηματικό φορτίο που κρατάει τους μυς συσπασμένους και η διδασκαλία αυτής της επαφής στο θεραπευόμενο. Ο θεραπευτής δουλεύει με βαθιές πιέσεις πάνω στους μικρούς εν τω βάθει μυς της σπονδυλικής στήλης (κυρίως στον πολυσχιδή), όπου κρατάμε τη μόνιμη στάση μας. Δίνεται μεγάλη σημασία στην εκπαίδευση του θεραπευτή στο να βρίσκει ανά πάσα στιγμή το εύρος της έντασης που μπορεί να ασκεί στο θεραπευόμενο χωρίς εκείνος να αυξάνει την αντίστασή του. Ανάλογα, ο θεραπευόμενος διδάσκεται πώς με τη βοήθεια της αναπνοής να παραδίδει την αντίσταση, ανακτώντας σιγά-σιγά την αίσθηση και τον έλεγχο σε μυς του που ήταν «αυτόματα» κλειδωμένοι για δεκαετίες.  Ενώ άλλες παρόμοιες τεχνικές προκαλούν την αντίστασή του θεραπευόμενου και προσπαθούν να τη νικήσουν, προκαλώντας του ισχυρό πόνο,  η ΛΜΕ ασκείται με τη «συγκατάθεση» του σώματος, άρα είναι ελάχιστα επώδυνη, και κυρίως ανακουφιστική. Ο θεραπευόμενος απολαμβάνει μεγαλύτερη σωματική ελευθερία, απαλλαγή από μυοσκελετικά συμπτώματα και προβλήματα που μπορεί να τον βασάνιζαν ακόμη και για μια δεκαετία, συχνά όμως και μια μεγαλύτερη συναισθηματική ελευθερία, σα να του αφαιρέθηκε ένα εμπόδιο.

Η εκπαίδευση στη ΛΜΕ γίνεται από το Γιώργο Ροδαφηνό , που είναι και ο δημιουργός της. Άλλοι θεραπευτές της ΛΜΕ εδώ .

Άλλα άρθρα για τη ΛΜΕ